Rozdział 23

Całą drogę prawie nie rozmawiałam z nimi, byli sobą zajęci. Halo, jestem tu z wami?! Wiecie?! super nawet pewnie nie zauważyli mnie. Nadszedł czas rozłąki bo każde z nas wracało do swoich mieszkań.
-Ej fajny jest, chce go.- powiedziała z głupkowatym uśmiechem.
-On nie jest rzeczą nie możesz go chcieć.-wykrztusiłam z gulą w gardle. Jej wzrok prześwidrował mnie całą ale nie zwróciłam na to uwagi i poszłam do kuchni się napić.
-Coś się stało?- zapytała podchodząc do mnie.
-Nie, ależ skąd że.- odpowiedziałam sarkastycznie ale ona chyba tego nie zauważyła. -Rozgość się, będziesz spać na kanapie.- pokazałam palcem białą wygodną sofę. Nagle mój telefon zadzwonił Amy była bliżej niego więc podała mi go. Widziałam jak kątem oka patrzy kto do  mnie dzwoni. Jej uśmieszek znikł kiedy podała mi telefon.
-Ej Brina idziesz ze mną na Bubble tea?- zapytał Thomas.
-Teraz? A co z Amy?- przyciszyłam ton głosu.
-Nie możesz jej zostawić na chwile samej?-zadał kolejne pytanie.
-Nie wiem, w sumie to tylko pięć minut, dobra za trzy minuty pod moimi drzwiami.- rozłączyłam się idąc do łazienki i poprawiając włosy.
-Amy zostawiam cie na dziesięć minut samą, nie spal mi domu.- powiedziałam ubierając bluzę.
-Nie jestem tobą.- zaśmiała się po czym dodała.- A zaprosimy sąsiada dziś na kolacje?- zapytała podchodząc do mnie bliżej z tym jej głupkowatym uśmieszkiem.
-Zobaczymy.-odpowiedziałam oschle i wyszłam. Czułam jej wzrok przez to szkiełko w drzwiach. Patrzyła na nas jak odchodzimy do Windy. Gdy oddaliliśmy się od budynku czułam się spokojniej.
-Ile ta Amy tu będzie?-zapytał tak prosto z mostu. Jeny jak by nie było innego tematu tylko Amelia..
-Prawdopodobnie tydzień ale nie wiem jeszcze do końca. A co zakochałeś się?-powiedziałam podirytowanym głosem.
-Oj ty chyba jesteś zazdrosna.- powiedział z drobnym uśmiechem na twarzy. Stanęłam i popatrzyłam na niego ja na idiotę.
-Ja? Chyba cie łeb boli ciekawe o kogo.- powiedziałam po czym obróciłam się na pięcie i poszłam dalej. W oknie od BT było widać jak stoi jeszcze przez moment z uśmiechem na twarzy po czym poprawia fryzurę i wraca do mnie. Kupiliśmy nasze ulubione smaki i powoli wracaliśmy do domu, ciągle rozmawiając i dokuczając sobie.
                                                                             ***
-Długo was nie było.-Powiedziała Amy jak tylko przekroczyliśmy próg mojego mieszkania.
-A tam tylko chwilkę.- Odezwał się z uśmiechem Thomas zerkając na mnie.
-Strasznie się nudziłam przez ten czas.- wydusiła zagrywając czekoladą.
-Ale przestań, nie było nas z piętnaście minut, nie mów że jesteś małym dzieckiem z którym trzeba siedzieć cały czas bo nie poradzi sobie nawet włączyć telewizora.-ściągnęłam kurtkę i popatrzyłam na koleżankę. Była cała czerwona a Thomas się śmiał.
-Tak? A mam ci przypomnieć jak nie chciałaś iść do kibla bo bałaś się go.-Powiedziała z zadziornym uśmiechem jakby chciała się zemścić za to co powiedziałam.
-Serio Brina?- zaśmiał się Thomas i obrócił mnie do siebie.
-No co bałam się że mnie wciągnie.- chwile po czym ogarnęłam co powiedziałam. Wszyscy w trójkę zaczęliśmy się śmiać.
-To jak pizza na kolacje?- rzuciłam telefon blondynowi który przytaknął i popatrzył na Amy.
-Mi to pasuje, ale wiecie, bez szynki, pieczarek, sera i tym podobne.- powiedziała oglądając swoje paznokcie.
-To co chcesz jeść? Same ciasto?- zaśmiał się.
-Zamówmy tą serową, dzwoń już.- podeszłam do niego i podałam mu ulotkę.
Pół godziny później przyjechała nasza kolacja i wszyscy smakowicie ją zjedli. Oczywiście Amy musiała się przechwalać czego ona tam nie osiągnęła i tym podobne, Thomas zadawał jej pytania a ja siedziałam cicho, najwyraźniej bawią się oboje znakomicie tam. Wstałam od stołu,
-Ej gdzie idziesz?-Zapytał Thomas jakby tylko jego obchodziło to że się stąd oddalam. Zignorowałam go, wzięłam szybko bluzę i wyszłam przez moje okno na schody żeby popatrzeć w niebo.

Rozdział 22

Ledwo zdążyłam zamknąć oczy kiedy usłyszałam dzwonek do drzwi. Postanowiłam nie wstawać, byłam zbyt zmęczona całym dniem. Jednak ten ktoś nie dawał za wygraną i ciągle dzwonił. Wstałam od niechcenia i otworzyłam drzwi. W progu stał Wysoki chudy blondyn który gwałtownie wkroczył do mojego mieszkania jak tylko odchyliłam drzwi.

-Co ty tu robisz?- cicho krzyknął łapiąc mnie za ramiona.

-Nie takiego przywitania się spodziewałam.- wyślizgnęłam się z jego ramion i poszłam do kuchni.

-Słuchaj, mówiłem ci żebyś tam została- odezwał się spokojniejszym tonem.

-Ale  nie chciałam tam być bez ciebie!-krzyknęłam szybko zasłaniając rękoma buzie.  Fak chyba powiedziała za dużo. Thomas podszedł do mnie i przytulił mnie mocno, po czym moje oczy skierował na swoje.

-Też nie chciałem tu wracać, nie bez ciebie.. Ale zrozum, tam byś była bezpieczna.-powiedział odsuwając kosmyki moich rudych włosów z twarzy.

-Czuje się bezpieczna jak jesteś blisko mnie.- powiedziałam spuszczając wzrok w dół.

-Ale tu nie potrafię cię obronić, za dużo ludzi... nie dam rady..- jego głos przygasł, puścił moje ramiona  i usiadł na kanapie.

-Nie musisz, jestem już dużą dziewczynką- uśmiechnęłam się i usiadłam obok niego. Obrócił głowę w moją stronę i lekko podniósł konciki ust.

-Wiem, ale nie wybaczył bym sobie gdyby stało ci się coś złego.- powiedział przykładając swoją zimną dłoń do mojego policzka.- Zadzwonię to Vi, żeby przyjechali wcześniej.-wyciągnął telefon z kieszeni.

-Nie! Dam sobie radę.- powiedziałam odkładając jego telefon na stolik przed telewizorem.

-Ktoś musi cię pilnować kiedy będę załatwiał tą sprawę  z Annie.- odrzekł przechylając się w stronę stolika.

-Amy jutro przylatuje, nie dzwoń nie potrzebnie proszę.- chwyciłam go za rękę a on się cofną.

-Jaka Amy?- zapytał zdziwiony.

-Amelia, koleżanka z Polski, chciała wbić wcześniej ale nie wypaliło.- Puściłam gwałtownie jego rękę gdy popatrzył się na mnie. Kiwnął głową i objął mnie ręką. Położyłam mu głowę na ramieniu i zasnęłam. 

Rano poczułam chłodny powiew wiatru. Thomas otworzył okno. Rozciągnęłam się i usiadłam.

-Wybacz nie chciałem cie obudzić.- powiedział uśmiechając się.

-Luz, i tak bym musiała już wstawać bo muszę jechać na lotnisko po Amy.- ziewnęłam i skierowałam się do mojego pokoju. Wybierałam ciuchy z szafy na dziś.

-Pojadę z tobą.- wychylił się zza drzwi.
-Tylko bądź dla niej miły.- Przytaknęłam po czym weszłam do łazienki i ogarnęłam się. Piętnaście minut potem byłam już gotowa. Wsiedliśmy do Taksówki.

                                                                       ***

-Brina!-usłyszałam krzyk i rozglądnęłam się na cztery strony świata. Zobaczyłam niską blondynkę biegnącą w moją stronę, rzuciłam się do biegu w jej kierunku i obie wylądowałyśmy na ziemi. Thomas stał i śmiał się z nas przez jakiś czas ale w końcu podszedł i pomógł nam wstać.

-Amy, to jest Thomas, Thomas to jest właśnie Amy.- zapoznałam ich z uśmiechem. 

-Miło poznać- uśmiechnęła się podając mu dłoń.

-To jak wracamy?- spojrzał na mnie, najwyraźniej speszył się wzorkiem koleżanki. 

-Ma dziewczynę?-zapytała mnie po cichu.

-Nie ma.- odpowiedziałam z gulą w gardle, wiedziałam o co jej chodzi, wpadł jej w oko...a ona zawsze dostaje to co chce.

-To świetnie, za kilka dni będzie mieć- uśmiechnęła się i zagadała do niego. W oczach miałam łzy ale na szczęście je powstrzymałam, Szłam z tyłu, za nimi. Thomas się odwrócił i podał mi rękę. Kiwnęłam głową na znak przeczący żeby mnie zostawił ale on zatrzymał się i wziął moją rękę pod ramię. 

Rozdział 21

Ruszyliśmy w przód ledwo jakieś pięć kroków i znów usłyszałam moje imię. Obróciłam się i ta sama brunetka podeszła bliżej i uderzyła mnie płiaską ręką w policzek.

-Pożałujesz tego!- krzyknęła. Upadłam na siebie, bo mimo tego jak wyglądała miała więcej w sobie siły niż myślałam.

-Powiedziałam chyba wyraźnie że macie się stąd oddalić!- krzyknęła Kaya podbiegając w jednej chwili do mnie i pomagając Vi w podnoszeniu mnie. 

-Nic ci nie jest?- zapytała Veronica z zmartwionym wzrokiem.

-Raczej nic, jestem po prostu w szoku i głowa mnie boli.- powiedziałam opierając się na Kayi.

Pięć minut potem znaleźliśmy się już w hotelu. Dziewczyny położyły mnie na kanapie i podały wodę. Kilka łyków zimnego picia od razu polepszyły mi humor. 

-Chłopaki!- Krzyknęła Vi. W jeden chwili wszyscy przyszli do salonu.

-Co się stało?- zapytał Michał.

-Jakaś dziewczyna pierwsze jej groziła a potem uderzyła ją w twarz.- powiedziała przykładając mi zimny worek do twarzy.

-Jej no jakaś opętana laska postanowiła się na mnie wyżyć, robicie z tego wielką drakę.-krzyknęłam opierając się o kanapę.

-Tak nie może być.- powiedział Dylan patrząc na Thomasa.-Musimy jej powiedzieć co się dzieje.

-Nie, jeszcze nie teraz.. zajmę się tym.- powiedział blondyn stojący obok.

-Halo, nie wiem czy zauważyliście ale jestem tu! możecie mi powiedzieć o co chodzi?- zapytałam gniewnie patrząc na każdą osobę stojącą w pokoju.

-Nie, jeszcze nie!- krzyknął Thomas zabierając portfel, kurtkę i wychodząc z mieszkania trzaskając drzwiami. Dosłownie sekundę po tym jak wyszedł wstałam i pobiegłam w jego kierunku.

-Dlaczego nic mi nie chcesz powiedzieć?- zapytałam patrząc w jego piękne brązowe oczy.

-Bo jeszcze nie czas! jeszcze nie teraz rozumiesz?-warknął odwrócił się i podszedł dalej.

-Gdzie idziesz?- złapałam go za rękę i nie pozwoliłam iść dalej.

-Do Londynu.- odpowiedział nie obracając się.

-Zostawisz mnie tu samą?- ponownie zadałam pytanie a do oczu naleciało mi kilka łez. 

-Słuchaj, to nie jest bezpieczne dla ciebie. Wiesz że chce abyś była bezpieczna i szczęśliwa, ale puki czegoś nie wyjaśnię nie mogę, po prostu nie mogę tu siedzieć bezczynnie i nic nie robić.- a w jego oczach pojawił się błysk.

-Wrócisz tu jeszcze?-zbliżyłam się do niego powoli.

-Prawdopodobnie nie, ale za dwa dni i tak wracacie do domu.- powiedział przytulając mnie.

-Jadę z tobą.- odrzekłam odtrącając go lekko od siebie.

-Uwierz mi, zostań na razie. Tu jesteś bezpieczna, wszystko ci wytłumaczę jak wrócicie do Londynu.- jego głos troszkę przygasnął, chwycił mnie w tali i delikatnie dotknął ustami mojego policzka, tak jak wtedy gdy spaliśmy z Dylanem na kanapie. Uśmiechnęłam się lekko i puściłam jego rękę. Znikł za ścianą. Stałam jeszcze przez parę sekund patrząc się przed siebie ale potem wróciłam do reszty. 

-Co się do cholery dzieje? Dlaczego on wraca do Londynu? Dlaczego one mnie obrażały? Dlaczego ta brunetka zaatakowała mnie? Czy ktoś mi to może w końcu wyjaśnić?!- krzyknęłam tak że mój głos rozniósł się po za pomieszczenie.

-Dobra, musi wiedzieć na czym stoi.- powiedziała Kaya podchodząc do mnie z Laptopem.

-Ale Thomas powiedział że jeszcze nie!- krzyknął Dylan łapiąc ją za ramie.

-No i co z tego? Jeżeli taka sytuacja się powtórzy będzie wiedzieć co robić, Dylan pomyśl chociaż raz dziś rozsądnie. Wiesz do czego ona jest zdolna!- wyrwała się spod uścisku bruneta i pokazała mi twittera Annie. Przeczytałam twetty  o mnie. Coś mnie ukuło, coś zabolało. 

-Jak to? Dlaczego?- powiedziałam z łzami w oczach. 

-Nie wiemy, Thomas postanowił że pojedzie i z nią porozmawia. Ale jest jedna rzecz którą musimy c powiedzieć. Chodzi o to, że przez jakiś czas nie odpowiadaj na żadne pytania dotyczące jego, unikaj go. Jeżeli ktoś będzie cię pytał czy go znasz odpowiedz Nie.- wykrztusiła z siebie Vi.

-Że co proszę? Mam kłamać?- oburzyłam się.

-To tylko dla twojego bezpieczeństwa.-Podszedł do mnie Michał.

-Taa, bo na pewno obchodzi cie moje bezpieczeństwo. Dobra, zrobię jak mówicie... ale wracam do Londynu.. TERAZ!- krzyknęłam i poszłam do pokoju pakując wszystkie rzeczy do jednego plecaka.

-Zostańcie tu, nic mi nie będzie tylko proszę zostańcie tu!- krzyknęłam zamykając drzwi.

                                                                    ***

Pół godziny potem siedziała już w samolocie. Włożyłam słuchawki do uszu i patrzyłam jak startuje.

Co ona ma do mnie? Dlaczego mi? przecież to nie przez mnie się z nim rozstała, dlaczego ja muszę wiecznie mieć pecha? Super, a może na lotnisku czekają na mnie już  z broniami, sznurem i widłami. Jak Annie mogła się do tego stopnia posunąć? Żeby tak kłamać? Nie zna mnie. A co jeżeli mój dom jest cały zniszczony? A co jeżeli zastanę ją tam z pistoletem wycelowanym we mnie? DOŚĆ, SABIRNA OGARNIJ SIĘ NIE MYŚL JUŻ O TYM. Cały lot przechodziły mi te okropne kłamstwa o mnie. 

                                                                ***

Otworzyłam drzwi do domu, rozejrzałam się, wszystko po staremu. Otworzyłam okno w salonie i poszłam się położyć.

Rozdział 20

Obudziły mnie promienie słońca które prześwitywały przez zasłonę. Lekko się podniosłam łapiąc za głowę. Niesamowity ból przeszył moje całe ciało zostając na głowie. Rozejrzałam się, w pokoju byłam tylko ja. Jezu, co się wczoraj stało. dlaczego ja nic nie pamiętam? i skąd do cholery jest ten piekielny ból, gdzie są wszyscy?! Powoli podniosłam się z łóżka i skierowałam do plecaka. Ubrałam czarne spodenki z wysokim stanem i różową bokserkę a z tego co widziałam za oknem że wiatr dziś lubił dokuczać mieszkańcom więc założyłam czarną bluzę od Thomasa. Wyszłam z pokoju i skierowałam się do stołu na którym leżał mój sok z wczoraj. Wzięłam jednego łyka po drugim, czułam pragnienie.
-Jak tam twój przyjaciel kac?- zaśmiał się zadziornie Michał. Dość, może i to pierwsze zdanie dziś rzucone w moją stronę ale miałam go powyżej uszu. Obróciłam się w jego stronę i rzuciłam otwartym sokiem tak że się na niego wylał po czym wzięłam buty w ręce i wyszłam z domu. Chwile potem znalazłam się już na ulicy. Zmierzałam w stronę kręgielni z łzami w oczach. Siadłam przy barze a Ron obok mnie.
-Słuchaj, ile wczoraj wypiłam?- zapytałam podpierając ręką głowę.
-Trzy piwa i prawie całe pół wódki. Chciałem ci zabrać ale stałaś się agresywna, wolałem cie już nie wkurzać.- wymamrotał.
-Świetnie, nic nie pamiętam z wczoraj... Nawet nie wiem jak znalazłam się w hotelu.- powiedziałam do chłopaka podającego mi sok pomarańczowy.
-Odprowadziłem cię, chyba nie myślisz że zostawił bym cie samą w tym stanie.- zachichotał. Moje lodowate spojrzenie zatrzymało się na nim a on w sekundę umilkł.
-Wracam dziś do Londynu, jedziesz ze mną?- zapytał patrząc na telefon.
-Chciałabym ale jednak przyjechałam tu z nimi, mimo tego że nie mam ochoty ich teraz widzieć i tak jestem zmuszona wracać z nimi.- potarłam ręce o uda. Chłopak wstał przybijając piątkę swojemu zmiennikowi.
-Teraz wracasz?- zapytałam zdziwiona.
-No niestety ale tak.- odpowiedział łapiąc się za tył głowy.
-No co ja będę tutaj sama robić? nie możesz jeszcze zostać?- również wstałam z krzesła i kierowaliśmy się do wyjścia.
-Przykro mi ale nie, muszę pomóc mamie. Ale zobaczymy się w Londynie co?- uśmiechnął się otwierając mi drzwi. Odwzajemniłam uśmiech. Szliśmy rozmawiając aż usłyszałam znajomy głos.
-Ej ty, chyba mamy coś do obgadania- krzyknął wysoki chudy blondyn.
-No nie..- wykrztusiłam patrząc na niego.
-Ty jesteś Ron prawda?- Zapytał blondynek.
-Tak miło mi.- odpowiedział wychylając rękę na przywitanie.
-Thomas. Mi już nie jest tak miło. Co ci strzeliło do głowy żeby dać jej alkohol?- krzyknął głośno.
-Stary spokojnie.- podniósł ręce.
-Jak spokojnie, znasz ją JEDEN dzień a już się bawisz?- krzyknął po raz kolejny.
-Thomas, przestań! To nie jego wina! To ja chciałam.- powiedziała stając pomiędzy złym Thomasem a zdezorientowanym Ronem.
-Przestań go bronić.- powiedział spuszczając wzrok na mnie.
-Słuchaj, na innych możesz tak mówić ale jak zwracasz się do mnie to nie tym tonem rozumiesz? Zostaw Rona w spokoju on nic nie zrobił a ty go atakujesz. Idź stąd zanim będę miała kłopoty.- pokazałam palcem na kierującą się  w naszą stronę Vi z Kayą i Dylanem.  Obróciłam się na pięcie i złapałam Rona za rękę pociągając za sobą. Widziałam jak Thomas kipie złością do niego.
-Przepraszam cie za nich.- powiedziałam skruszonym głosem puszczając jego rękę.
-Nic się nie stało, też bym się o ciebie martwił. A z resztą twój chłopak wiedział co robi, nie dziwie mu się.- zatrzymałam się patrząc na niego.
-Chłopak? Co?-zapytałam zdziwiona.
-Nie udawaj, widzę jak i on i ty na siebie patrzycie.- uśmiechnął się lekko a jego zęby zabłysnęły.
-Coś ty, skąd że, człowieku ty się słyszysz?- zaczerwieniłam się więc ruszyłam dalej. Chłopak zignorował to i zmienił temat.
-Mój Autobus...- wskazał palcem biały kwadrat.
-No to miłej drogi. odezwę się jak będę w Londynie.- powiedziałam. Chłopak mocno mnie uściskał i dał buziaka w policzek. Uśmiechnęłam się i pomachałam mu a on mi zza szyby. Autobus ruszył w trasę.
                                                                            ***
Wracałam spokojnie do hotelu aż z kawiarenki wyszła Vi i Kaya.
Zignorowałam je jak ciągle.
-Przestań się dąsać, wiesz że chcemy cię chronić.- powiedziała Vi.
-Jak? Niszcząc mi życie? Rzeczywiście wam się to udaje.- odrzekłam i przyśpieszyłam kroku. Jakieś 200 metrów szliśmy w ciszy aż w końcu ktoś musiał ją przerwać.
-Patrz to ona!- Krzyknęła jakaś brunetka do blondynki. Chwile potem znalazły się obok mnie.
-Nie wstyd ci wychodzić z domu żmijo?- powiedziała Blondynka.
-Jesteś okropna!- powtórzyła po niej brunetka.
-O co wam chodzi?- zapytałam zatrzymując się.
-Oj nie udawaj.- machnęłam Blondynka.
-Odczepcie się.- krzyknęłam na nie po czym ruszyłam do przodu.-Ała!!- Krzyknęłam bo troszkę pulchniejsza brunetka pociągnęła mnie za włosy.- Nie dotykaj mnie idiotko!
-Dziewczyny idźcie stąd.- podeszła Kaya.
-O matko Kaya, dasz nam swój autograf? prosze! A nie przejmuj się nią, nie jest warta.- powiedziała Blondynka.
-Ona jest moją przyjaciółką dziewczyny. Wróćcie do domu.- po patrzyła się na nich wzrokiem bardziej ostrym.
-To jeszcze nie koniec.- zazgrzytała zębami blondynka. I odeszły.
-Jezu Kaya, co ja im takiego zrobiłam?- przytuliłam się do niej mocno.
-Chodź do domu, opowiemy ci wszystko.- powiedziała. Z jednej strony trzymała mnie ona a z drugiej Vi. wściekłość na nie jakoś przestała istnieć.

Rozdział 19

-Brina, musimy porozmawiać.- powiedziała poważnym tonem Vi.

-No oki, mówcie.- oparłam się o ścianę.

-Ale nie tu, chodź do restauracji na dole.- skręciły w stronę drzwi. Nie miałam nic przeciwko więc ruszyłam w ich stronę. Czułam się dziwnie. Za jakieś pięć minut siedziałyśmy już przy stolikach. Obie dziewczyny patrzyły na mnie poważnym tonem.

-No co się dzieje?- zapytałam trochę zdenerwowana.

-Jest taka sprawa...-zaczęła Kaya.- Chodzi głównie o twoje bezpieczeństwo. Obie oraz Dylan nie chcielibyśmy żeby ci się coś stało.

-Do sedna.- wyszeptałam znudzona. 

-Musisz troszkę przystopować z Thomasem.- jej głos przygasł. 

-Co jak to?- siadałam prostując plecy. 

-Koło niego nie jest teraz bezpiecznie, uwierz nam. Najlepiej by było gdybyś na jakiś czas po prostu go unikała.-głos Kayi ciągle drżał.

-O czym ty do mnie mówisz? Ty się słyszysz?!- krzyknęłam.

-Uspokój się Sabrina.- powiedziała Vi.

-Nie mam zamiaru się uspokajać, mówiłyście ciągle że byłaby z nas świetna para, a teraz kiedy jest szansa, kiedy dogadujemy się bez słów wy tak po prostu mówicie mi że mam przestać się z nim zadawać, że mam go wyrzucić z głowy. Tak nie wolno! Uważałam was za przyjaciółki, widocznie się myliłam.- krzyczałam cała w Łzach.

-Daj nam wyjaśnić- wtrąciła Kaya.

-Wyjaśnić co? że rujnujecie mi życie? że ciągle je układacie w okół swojego scenariusza nie licząc się z moim zdaniem?! To jest właśnie przyjaźń?! Obydwie dobrze wiecie co ja do niego czuje, jesteście też świadome co on czuje do mnie. Nie chcę was więcej widzieć na oczy. Nikogo!- Krzyczałam na cały lokal aż wszyscy ludzie się na mnie patrzyli. Wybiegłam z Budynku prawie na ślepo ponieważ moje oczy były całe w łzach i nic nie mogłam dostrzec nimi. Wiedziałam jednak gdzie jest plaża, jak się na nią idzie. Po omacku poszłam w jej stronę. Gdy pod nogami poczułam miękki grunt otarłam oczy i skierowałam się ku miejscu na skale na ktorej wcześniej siedziałam z Thomasem. Nikt mnie tu nie znajdzie, nie ma takiej opcji. Ludzie patrzyli się na mnie jak na kretynkę, może jestem kretynką?! Dlaczego one mi to zrobiły! Przecież dobrze wiedziały co do niego czuje, nawet nic im mówić nie musiałam. Moje życie jest do bani. Telefon ciągle mi wibrował, każdy próbował się do mnie dodzwonić jednak nie odbierałam. Siedziała i się uspokajałam po godzinie płakania. Siedziałam patrząc w morze jakoś do 2 w nocy. Towarzyszył mi Ron który przyniósł sześciopak piwa i pół wódki. Mimo że nie jestem za piciem i tak się napiłam dla rozluźnienia. Koło trzeciej postanowiłam że pora wracać. Do kulałam się jakoś do hotelu i wjechałam widną.

                                                                            ***

-Gdzieś ty była?- podbiegła Vi przytulając mnie, Zignorowałam ją oraz cała resztę i poszłam zmyć makijaż po czym wskoczyłam do łóżka. Chwilę potem usłyszałam dzwięk otwieranych drzwi. Ani drgnęłam. Leżałam na boku a łzy spływały mi po policzkach. Poczułam ciepły dotyk dłoni na twarzy. Ktoś odgarnął mi włosy, to chyba Thomas, Tak to na pewno Thomas. Mimo tego nadal leżałam cichutko szlochając.

-Ej wszystko dobrze?- zapytał. Zignorowałam go.

-Nie płacz, szkoda żeby twoje piękne oczy tonęły w łzach.- powiedział obracając mnie ku sobie. 

-Serce mnie boli kiedy widzę cię taką.- powiedział ocierając mi łzy. Patrzyłam na niego ślepym wzrokiem, obraz wirował. 

-Thomas?-zapytałam niepewnie. 

-Tak, to ja. Spokojnie jesteś tu bezpieczna.-powiedział delikatnie dotykając mojej dłoni. Ścisnęłam jego rękę, chłopak odwzajemnił. Położyłam głowę na jego kolana.
-Potrzebujesz czegoś? przynieść ci coś? Poczekaj zaraz dam ci wode.- powiedział próbując wstać. Ścisnęłam jego rękę jeszcze mocniej.
-Nie chce, zostań tu. Po prostu tu zostań.- wyszeptałam ledwo.
-Piłaś coś?- zapytał patrząc się w moją twarz.
-Może tak a może nie.- zachichotałam.
-Brina to nie jest śmieszne, martwię się o ciebie.- powiedział. Siadłam na łóżku patrząc się na jego oczy.
-Nie żartuje blondasku.- znów wyszeptałam chichocząc.
-No super, pewnie Ron cię upił. Jak go zobaczę to dostanie za swoje!- krzyknął lekko.
-Lubię kiedy jesteś o mnie zazdrosny, lubię kiedy się wściekasz. Jesteś wtedy taki słodki.- powiedziałam to mimo własnej woli. Chłopak jedną ręką trzymał mnie za dłoń a drugą za ramię żebym się nie przewróciła.
-Thomas-oparłam głowę na nim.
-Co się stało?- zapytał patrząc kątem na mnie.
-Pocałuj mnie.- powiedziała podnosząc głowę i patrząc mu w oczy.
-Jesteś pijana.- odrzekł patrząc mi ciągle w moje oczy.
-Wiem że chcesz to zrobić.- podpuściłam go. Zbliżył swoją twarz do mojej i delikatnie dotknął swoimi ustami moje. -Wiedziałam że chcesz to zrobić.
-A ty chciałaś?- zapytał nie odrywając wzroku od moich zielonych źrenic.
-Tak.- powiedziałam, a wtedy nasze usta spotkały się na dłużej. Nigdy nie czułam tak wspaniałej energii jaką miałam teraz w sobie. Nagle, tak jakby zwątpił. Odsunął się od mnie. Popatrzyłam na niego z zdziwieniem.
-Co jest?- zapytałam.
-Co z tego, jak rano nie będziesz o tym pamiętać.- wymamrotał.
-Kiedyś pocałujemy się ten pierwszy raz, szczerze, bez alkoholu. Tego nie zapomnę.- zachichotałam i położyłam się na łóżku. Co dziwne ciągle trzymałam jego rękę.
-Thomas?- zachichotałam po raz kolejny.
-Tak?- zbliżył się delikatnie do mnie.
-Nie zostawiaj mnie, bądź przy mnie proszę...- odpłynęłam. Poczułam tylko jak przykrywa mnie kocem i lekko musnął ustami w policzek.
-Nie zostawię cie nigdy. Obiecuje.- wyszeptał. Ciągle trzymał mnie za rękę.

Rozdział 18

-Kto to był?- zapytał Thomas spokojnym głosem.
 -Jakiś spoko gościu, dał mi swój numer.- opowiedziałam ciągle idąc w ich stronę i patrząc się na nich.- A co zazdrosny?- zapytałam patrząc z zadziornym uśmiechem prosto w jego piękne brązowe oczy.
-O ciebie? Zawsze.- podszedł patrząc na mnie z góry. No matko, ale on wysoki. Na prawdę, to jednak istnieją ludzie więksi wzrostem od mnie.  Ale to dziwne. Może ludzie nas postrzegają jako ludzie żyrafy? A co jeżeli w ich oczach jesteśmy tak duzi że zaczną nas zasypywać pytaniami jak tam pogoda u góry?  Thomas potrząsnął mną a ja wróciłam na ziemie. Zaśmiałam się i skierowałam w stronę dziewczyn.
-Jak ma na imię?-Ponownie zadał pytanie wysoki blondyn.
-Ron.- uśmiechnęłam się.
-Skąd go znasz?- kolejne pytanie padło z jego pięknych zgrabnych ust.
-Przed chwilą go poznałam.- odpowiedziałam idąc dalej i przewracając oczami.
-To dlaczego pocałował cię w policzek?- po raz trzeci zadał pytanie o przystojnego chłopaka z kręgielni.
-A co to przesłuchanie jakieś? Może ty faktycznie jesteś zazdrosny o mnie co?- stanęłam i prawie że krzyknęłam. Chłopak znieruchomiał wpatrując się we mnie.
-Mówiłem ci że o ciebie zawsze.- szepnął po czym nie czekał na moją reakcje i po prostu poszedł w stronę morza.
-Brina! Spokojniej no.. nie widzisz że mu na tobie zależy?- podszedł do mnie Dylan.
-Jak by mu zależało to by się tak nie wypytywał o moje życie.- powiedziałam wyszarpując swoją rękę z jego uścisku.
-Czy ty się w ogóle słyszysz?!- zapytał się mnie ostrzejszym tonem.
-Dobra masz racje przesadziłam, przepraszam.- powiedziałam lekko się czerwieniąc.
-To nie mnie powinnaś przepraszać, tylko Tomma.- pokazał palcem na chudego blondyna idącego po piasku.
-Boże Dylan, co ja bym bez ciebie zrobiła.- przytuliłam swojego przyjaciela jak najmocniej mogłam i pobiegłam w stronę morza. Gdy wbiegłam na piasek przeszłam do marszu żeby się nie wywalić.
Thomas siedział przy morzu wpatrując się w dal, przysiadłam się.
-Słuchaj, przepraszam, nie powinnam się tak zachować.- powiedziałam skruszonym głosem.
-Nie, to ja przepraszam. To moja wina, w końcu to ja cię wypytywałem o tego kolesia.- wyszeptał pół głosem.
-Ja wiem, że się o mnie martwisz, też się o ciebie martwię. Proszę nie kłóćmy się tak więcej.- powiedziała mu do ucha po czym położyłam głowę na jego ramieniu a on objął. Leżeliśmy tak przez chwilę nie ruszając się ani nie rozmawiając. Czułam jego bicie serca, jego ciepło które ogarniało moje ciało. Coś cudownego. Leżę już dość długo na jego ramieniu, on tak cudnie pachnie, zaraz odpłynę.. Nie chcę zasnąć bo pomyśli że zasypiam w romantyczniej chwili i się zrazi. Ale nie chcę się ruszać, chcę ciągle czuć jego serce.  Rozmyślała patrząc w morze aż w końcu obraz zaczął znikać i zasnęłam.
                                                                             ***
Przetarłam oczy, rozciągnęłam się i rozejrzałam. Nikogo nie było, a co dziwniejsze byłam w hotelu. Nie przypominam sobie żebym tu wracała. Wstałam przeczesując włosy i wyszłam z pokoju. Na kanapie siedział Thomas.
-Witaj, chyba się nie wyspałaś  w nocy.- zaśmiał się.
-Jak, co, kiedy, co się tu dzieje?- zapytałam idąc do kuchni i nalewając sobie soku do szklanki.
-Zasnęłaś na plaży, uznaliśmy że lepiej będzie ci się spało w łóżku więc cię tu zaniosłem.- odpowiedział zmieniając kanały na telewizorze.
-Dlaczego nie jesteś tam z nimi i się nie bawisz?- siadłam na oparciu od kanapy.
-Domyśliłem się, że tylko jak się obudzisz nie będziesz wiedziała co się stało, jak się tu znalazłaś więc zostałem żeby ci to powiedzieć.- obrócił głowę w moją stronę.
-Ej ej ej, zostaw to!- krzyknęłam pokazując na telewizor.
-Co?- zapytał rozkojarzony.
-Gre o tron. Lubię ten serial.- Powiedziałam patrząc na niego z góry.
-Znajdziemy coś lepszego.- powiedział szybko przemieniając kanał.
-Ej no dlaczego, daj mi pilot.- próbowałam wyrwać mu czarny prostokąt.
-Nie ma takiej opcji.- odpowiedział. Siłowaliśmy się na kanapie aż w końcu spadłam na niego i oboje zaczeliśmy się śmiać a ja wykorzystałam sytuacje i wzięłam pilot. Ciągle na nim leżąc przełączyłam na serial który chciałam obejrzeć. Chłopak wiercił się ale nie dałam mu wstać. Wpatrzyłam się w telewizor z szokiem.
-Zaraz chwila, czy to nie..- zaczęłam zdanie.
-Nie!- krzyknął przerywając mi głos.
-Thomas widzę wyraźnie. TO TY! Nie mówiłeś że grasz w tym serialu!- krzyknęłam z wściekłości.
-Bo nie pytałaś.- odpowiedział.
-Czemu mi nie powiedziałeś?- zapytałam uspokajając się.
-Nie jest to takie istotne na prawdę.- powiedział zasłaniając twarz rękami.
-Czy ty się zarumieniłeś?- zapytałam łapiąc jego ręce i zaplątując w moje. - Ojeej, zawstydziłeś się?- ciągle trzymałam go za ręce i siedziałam na nim.
-Może troszkę- zaśmiał się. Ja również zaczęłam się śmiać. Znów zaczęliśmy się siłować, sama nie wiem czemu ale fanie się bawiliśmy. Nagle drzwi od apartamentu otworzyły się a my spadliśmy na ziemie, tylko tym razem on leżał na mnie. Gdy wszyscy weszli do środka dziwnie się na nas patrzyli. Szybko wstaliśmy śmiejąc się, ale atmosfera była jakaś ponura. Wszyscy się rozeszli a w pokoju zostałam ja i Vi oraz Kaya. Thomas chwilę temu poszedł.

Rozdział 17

Obudziłam się rano w tym samym miejscu, głową na kolanach Thomasa a nogami na Dylanie. Delikatnie wstałam żeby ich nie obudzić po czym rozłożyłam koc i przykryłam ich. Uśmiechnęłam się do siebie. Jacie ale słodziaki z nich. Stałam przez chwile wpatrzona w Kumpli po czym sięgnęłam po komórkę i słuchawki. Była szósta, nie chciałam nikogo budzić więc włożyłam bluzę którą wczoraj podarował mi Thomas i zajrzałam do dziewczyn. Spały jak zabite. Wyszłam z domu zamykając po ciuchu drzwi.
Powietrze było takie czyste o poranku, promienie słońca przebijały się przez budynki na ulice. Szłam chodnikiem, na plażę, w sumie to na skały koło plaży. Znalazłam tam wygodną miejscówkę i siadłam patrząc na błyszczące niebieskie niebo. Ohh zejdź na ziemie dziewczyno, tylko ci ten Thomas w głowie... i te słowa Kayi których nie potrafię zapomnieć. ,,Tylko wtedy kiedy cię widzi''  tylko wtedy podobno błyszczą się mu oczy. Kochany. O matko jeszcze wczorajsza sytuacja. Fajnie by było gdyby przyszedł tu do mnie i razem oglądaliśmy ten piękny widok. Myślałam jeszcze tak przez kilka chwil a potem wstałam i skierowałam się w stronę najbliższego sklepu żeby kupić im coś do jedzenia na śniadanie. Postanowiłam że zrobię kanapki. Jeszcze nie wiem z czym ale zrobię.
Wróciłam do domu z torbą pełną jedzenia, mniej więcej dlatego że nie wiedziałam ile te głodomory zjedzą. Weszłam po ciuchu do domu i zmierzałam w stronę kuchni. Na kanapie leżał tylko umięśniony brunet który mimo swojej postury wyglądał jak mały aniołek. Położyłam szarą  torbę papierową na stole po czym otarłam czoło opierając się rękoma.
-Ranny ptaszek z ciebie. gdzie się chodziło co?- usłyszałam głos zza mną.
-Człowieku nie strasz mnie.- uśmiechnęłam się po czym dodałam.- Byłam w sklepie, chyba coś musicie zjeść.- pokazałam na stół.
-A co takiego mistrzyni kuchni nam dziś zaserwuje?- powiedział zaglądając do torby.
-Kanapki.-odkaszlnęłam.
-Z czym?- zapytał przenosząc wzrok na mnie.
-Z wszystkim co się znajdzie!- odpowiedziałam biorąc świeże bułki i idąc z nimi do kuchni.
- Co stoisz tak, pomóż mi.- kątem oka zerknęłam na niego.
-Taki właśnie miałem plan.- powiedział wyciągając z torby ser oraz masło i szynkę.
-Za bardzo nie wiem co lubi jeść Dylan, Kaya no i ty.- powiedziałam siadając na blacie.
-Dylan zje wszystko.- zaśmiał się chłopak a ja razem z nim.- Kaya lubi ser i ogórek a ja zjem co zaserwujesz.- powiedział biorąc nóż i krojąc bułki.
-Serio? to zrobię ci mój specjał- zeskoczyłam z blatu i popędziłam do lodówki.
-W takim razie też coś ci przygotuje.- powiedział obracając się w moją stronę.
-Mam się bać?- zapytałam z zdziwieniem.  Uśmiechnął się i zaczął robić.
 Dość szybko się z tym uporali, przykryliśmy wszystkie kanapki kloszem i postawiliśmy na stół.  Po czym wróciliśmy robić swoje kanapki. Moim specjałem jest masło orzechowe z nutellą i kolorową posypką.
-Dobra ja skończyłam- powiedziałam zbierając z noża na palec czekoladę.
-No też gotowy.- odrzekł i obrócił się do mnie.
-Kto pierwszy?- zapytałam z głupim uśmiechem na twarzy,
-Równocześnie, obydwoje.- wykrztusił podając mi talerz. Gdy oboje mieliśmy kanapki w rękach liczyliśmy.
-Trzy....Dwa....Jeden...Teraz.- powiedzieliśmy gryząc nasze bułki. Po każdym kęsie szedł kolejny aż zjedliśmy całe.
-Wow jeszcze nigdy nie jadłem tak słodkiej kanapki.- powiedział chichocząc.
-A ja tak dobrej! Co tam było? Od dziś jesteś moim murzynem i będziesz mi robić kanapki.-zaśmiałam się pokazując na otwartą Nutelle i bułki.
-Chcesz też?-zapytałam nalewając do szklanek soku. Przytaknął. W pewnej chwili, nie wiem nawet kiedy i jak ale miała czekoladę na nosie. Thomas wziął ścierkę i lekko starł mi ją z twarzy z uśmiechem.
-Dzięki, widzisz jaka ze mnie ślamajda.- zachichotałam.
-Każdemu się może zdarzyć przecież mieć czekoladę na nosie nawet go nie dotykając.- klepnął mnie w ramie.
-Taaa, a dolicz do tego wszystkie moje złamania i jeszcze to wczoraj w kręgielni.- powiedziałam podchodząc do okna.
-Ślamajdą był tam tylko kelner który wylał to na ciebie.- powiedział żartobliwym tonem.
-O tak, muszę jeszcze tam skoczyć po bluzkę.- siadłam na kanapie obok Dylana i wbiłam się pod cieplutki biały koc wraz z Thomasem.
                                                                     ***
-Co się dzieje?-westchnął Dylan przeciągając się.
-Dzień dobry.- podniosłam głowę z ramienia Thomasa.-Na stole masz śniadanie, reszta jeszcze nie wstała.
-Co z was nagle takie ranne ptaszki?- zapytał jak zwykle od rana chichocząc. Zaśmialiśmy się. Długo czekać nie musieliśmy aż reszta domowników się obudzi. Wszyscy pierwsze co zrobili to zjedli kanapki które im zrobiliśmy, a że za oknem taka ładna pogoda to uznaliśmy że pierwsze co zrobimy to pójdziemy na plaże. Jak zarządziliśmy tak zrobiliśmy.
-Ej ja lecę po koszulkę.- powiedziałam kierując się w stronę kręgielni.
-Poczekamy z Thomasem na ciebie.- odrzekł Dylan po czym siadł na ławkę. Chwilę potem znalazłam się już w sali z torami. Podeszłam do baru, widząc że stoi tam przystojny chłopak który wczoraj oblał mnie sokiem.
-Hej, zostawiłam tu wczoraj bluzkę będzie tu gdzieś jeszcze czy mam się pogodzić jej utratą?- zapytałam siadając na krześle.
-Ymmm, no tak, była w łazience. Niezły potop tu wczoraj zrobiliście.- zaśmiał się podając mi ją do rąk.
-Tak? a mam ci przypomnieć jak wylałeś na mnie sok?- chichotałam, na twarzy przystojnego barmana pojawiły się rumieńce.
-Nie no, spokojnie nic się nie stało, zawsze mam takiego pecha.- pochyliłam się by spojrzeć mu w oczy.
-Jak się domyślam to w łazience odbyła się jakaś bitwa.- powiedział wycierając blad.-A tak w ogóle nazywam się Ron.- wyciągnął rękę na przywitanie,
-Sabrina- chwyciłam ciągnąc jego rękę w dół i w górę.- Miło mi.
-Mi również.- uśmiechnął się. Jego uśmiech był piękny ale nie tak jak Thomasa.
-Co się stało z moją bluzką? jeszcze wczoraj była cała fioletowa.- popatrzyłam się na niego dziwnym wzrokiem.
-Magiaaa.- powiedział.
-Ej fajny jesteś, jakoś się dogadamy, gdzie mieszkasz?- zapytałam uchylając włosy na bok.
-W Londynie, jestem tu na jeden weekend na miesiąc, kiedy brat potrzebuje pomocy.- odpowiedział opierając się.
-O ty, serio? Ja też w Londynie! ale zbieg okoliczności- zaśmiałam się. Nagle poczułam wibracje w kieszeni dostałam SMS. Popatrzyłam na wyświetlacz ,,Pośpiesz się ile mamy czekać?'' to było od Dylana,- Wiesz ja już muszę iść bo znajomi na mnie czekają.- obróciłam się na krześle i wstałam.
-Odprowadzę cię do drzwi.- pośpieszne wyszedł przez popychaną furtkę. Gdy wyszliśmy z lokalu jeszcze chwile rozmawialiśmy, a ja co chwile zerkałam na chłopaków.
-Masz to mój numer, jak co to pisz, spotkamy się w Londynie, albo jeszcze tu.- Uśmiechnął się i pocałował mnie w policzek, w ten sam policzek co Thomas. Odwzajemniłam uśmiech i poszłam do czekających na mnie dłuższą chwile przyjaciół.